28/01/08

Antònia Font canta Rayuela

"Mecanismes", d'Antònia Font encaixa perfectament al primer capítol de la Rayuela de Cortázar. Potser és una cosa que se sap. No ho sé, a mi em va fer una gràcia terrible descobrir-ho al tren. Coi!, d'això em sonava tant, un parella a París i un gat i un paraigües esqueixat...


"Preferíamos encontrarnos en el puente, en la terraza de un café, en un cine-club o agachados junto a un gato en cualquier patio del barrio latino. (Un home i sa dona aturats conversen enterra amb un moix.) Andábamos sin buscarnos pero sabiendo que andábamos para encontrarnos. (Tots es mecanismes.) Oh Maga, en cada mujer parecida a vos se agolpaba como un silencio ensordecedor, una pausa filosa y cristalina que acababa por derrumbarse tristemente, como un paraguas mojado que se cierra. Justamente un paraguas, Maga, te acordarás quizá de aquel paraguas viejo (he vist un paraigües esqueixat) que sacrificamos en un barranco del Parc Montsouris (i un riu a parís a prop de sa torre gris), un aterdecer helado de marzo. Lo tiramos porque lo habías encontrado en la Place de la Concorde, ya un poco roto, y lo usaste muchísimo [...] y aquella tarde cayó un chaparrón (i plou un dia normal) y vos quisiste abrir orgullosa tu paraguas cuando entrábamos en el parque, y en tu mano se armó (sa dona desplega i desfà) una catástrofe de relámpagos fríos y nubes negras, jirones de tela destrozada cayendo destellos de varillas desencajadas, y nos reíamos como locos mientras nos empapábamos, pensando que un paraguas encontrado en una plaza debía morir dignamente en un parque, no podía entrar en el ciclo innoble del tacho de basura o del cordón de vereda (tots es mecanismes); entonces yo lo arrollé lo mejor posible, lo llevamos hasta lo alto del parque, cerca del puentecito sobre el ferrocarril, y des de allí lo tiré con todas mis fuerzas (ell tira es paraigües espenyat) al fondo de la barranca de cespéd mojado (sa gespa s´enverda i reviu) mientras vos proferías un grito donde vagamente creí reconocer una imprecación de walkyria. (I vola es pedaç ondulant) y en el fondo de un barranco se hundió como un barco que sucumbe al agua verde, al agua verde y procelosa, a la mer qui est plus fénonesse en été qu'en hiver, a la ola pérfida, Maga, según enumeraciones que detallamos largo rato, enamorados de Joinville y del parque, abrazados y semejantes a árboles mojados o a actores de cine de alguna pésima película húngara. Y quedó entre el pasto, mínimo y negro, como un insecto pisoteado (com un insecte ferit). Y no se movía, ninguno de sus resortes se estiraba como antes (dins s´herba per sempre aturats). Terminado. Se acabó. Oh Maga, y no estábamos contentos. (Tots es mecanismes.)"


8 comentaris:

tina ha dit...

No en tenia ni idea, Marlene. Acabo d'al·lucinar!

perdedor ha dit...

Jo també he flipat (no és una cosa que sabés!). He notat alguna cosa com com un ulucordio que m'encrestoriaba, m'extrayuxtaba i paramovía. No sé.

Sense buscar-se però sabent que es trobaran, és un concepte molt de pedra verda a la mà...

Lu dit: he flipat.

Bel ha dit...

ostres! M'ha encantat aquest descobriment ;)

la Marlene ha dit...

Oh, tina!
Jo també vaig al·lucinar. I és que veritat creia que eren al·lucinacions... Però tot quadra tan bé!

Perdedor,
Ja domines el glíglic? Jo ho intento, però re de re... Ah, ui, en això de la pedra verda hi ha tots els mecanismes ;)

Bel?
Torreta? Pèlag? Homeless? Quant de temps!

maria ha dit...

He fli-pat! Quin descobriment!!! Què gran!! I quina emoció descobrir-ho, no? Imagino que el moment de fer el "click" va ser de "oh si, quin gran moment"!

;)

Yeral ha dit...

Marleneeee!! Què gran!! No ho sabia pas, de debó! I ni tant sols el Xexu, un bloguer amic fan incondicional de Antònia Font, me n'ha dit mai res...
Està molt ben trobat! No sé pas com ho has descobert. Rellegint Rayuela potser?? Jo ja en tinc ganes, ja... Com en Perdi, la Tina, i la Maria: HE FI-LI-PAT (m'agrada enxufar-li la I, perquè és filipar és més que flipar, segur... jeje...).
Per cert, els LOL bé... les lletres sobretot. La veu del tio no m'acaba de convèncer però els he d'escoltar més, tot sigui dit. Ara, trobo que és un bon grup. I sí... Sóc de Rayuela!! Sempre.

la Marlene ha dit...

Maria,
El moment de veure que tot coincidia va ser un "hauries-de deixar-cortázar-en-pau" més aviat..

Yeral,
Reescolta i rellegeix LOL i "Himmel und Hölle", refiliparàs! :)

Jordi Casanovas ha dit...

Jo tampoc ho sabia, que bo!

 
Free counter and web stats